რთველი: სექტემბერი, რომელიც კახეთს რიტმს უცვლის
ყურძნის კრეფა კახეთში სეზონური სამუშაო არ არის — ეს ოჯახის შეკრებაა, რომელსაც მთელი სოფელი ელოდება.
სექტემბრის პირველი კვირიდან კახეთი სხვა ტემპში იწყებს ცხოვრებას. გზები ყურძნით დატვირთული მანქანებით ივსება, ეზოებში საწნახლებს გამოიტანენ და სოფელში ის სუნი დგება, რომელსაც წელიწადში მხოლოდ ერთხელ იგრძნობთ — ახლად დაწურული ყურძნის სუნი.
დღე, რომელიც მზესთან ერთად იწყება
კრეფა დილის სიგრილეში იწყება: შუადღის სიცხეში მოკრეფილი ყურძენი გზაშივე იწყებს დუღილს. ვენახში პირველი საათი ჩუმია — მერე საუბარი იწყება, მერე სიმღერა, და შუადღისთვის რიგები უკვე ერთმანეთს ეხმიანება.
მოგზაურისთვის ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როცა სტუმრობა დათვალიერებას კი არ ნიშნავს, არამედ მონაწილეობას. კალათა თქვენც გერგებათ.
ქვევრი, რომელიც მიწაშია
დაწურული წვენი ქვევრში ჩადის — თიხის დიდ ჭურჭელში, რომელიც მარნის იატაკშია ჩაფლული. ეს მეთოდი საქართველოში ათასწლეულებს ითვლის და დღემდე ცოცხალია არა როგორც მუზეუმის ექსპონატი, არამედ როგორც სამუშაო იარაღი.
მარანში შესვლა რთველის ყველაზე წყნარი ნაწილია. გარეთ ხმაურია, აქ კი მხოლოდ ტემპერატურა და სიბნელეა — ორი პირობა, რომელიც ღვინოს საკუთარი ტემპისთვის სჭირდება.
სუფრა, რომელიც კრეფას მოსდევს
სამუშაო დღე სუფრით სრულდება და ეს ტურის დამატებითი აქტივობა არ არის — ეს თავად რთველის ნაწილია. მწვადი, ახლადგამომცხვარი პური, თამადა და სადღეგრძელოები, რომლებიც თავის თანმიმდევრობას მისდევს.
ჩვენს ერთდღიან მარშრუტში „რთველი“ სწორედ ეს დღეა თავიდან ბოლომდე — ვენახიდან სუფრამდე, ტრანსპორტით, სერტიფიცირებული გიდითა და იმ ოჯახებთან, რომლებთანაც წლებია ვმუშაობთ.